Abbaye Saint-Germain des Près

De abdij van Saint-Germain-des-Prés (Sancti Germani de pratis), waartoe de huidige kerk Saint-Germain-des-Prés behoort, is een voormalige benedictijnerabdij in Parijs (Frankrijk), gelegen aan 3 place Saint-Germain-des-Prés in het huidige 6e arrondissement. Ze werd halverwege de 6e eeuw opgericht onder de naam basilique Sainte-Croix et Saint-Vincent door de Merovingische koning Childebert I en de heilige Germanus, bisschop van Parijs, en ontleent haar huidige naam aan deze laatste.

Het was een koninklijke abdij, die daardoor een exemptie genoot en rechtstreeks aan de paus was onderworpen. De eerste abdijkerk werd op 23 april 558 gewijd aan het Heilig Kruis en aan Vincentius van Saragossa. Deze basiliek bezat marmeren zuilen, een lambrisering en glazen ramen. Ze was koninklijke necropool tot de oprichting van die van de basiliek Saint-Denis, en de relikwieën van Germanus werden er vereerd, maar er is geen enkele middeleeuwse graftombe meer bewaard en de relikwieën zijn aanzienlijk verminderd.

De kerk werd vanaf het einde van de 10e eeuw heropgebouwd door abt Morard. De vier eerste niveaus van de westelijke klokkentoren, het schip en het transept van de huidige kerk dateren uit die tijd; daarin zijn onder meer interessante kapitelen uit omstreeks het jaar duizend te zien. Het huidige koor werd halverwege de 12e eeuw gebouwd in de vroeggotische stijl en op 21 april 1163 gewijd door paus Alexander III. Het is een van de eerste gotische gebouwen, die bijdroegen tot de verspreiding van deze nieuwe stijl, en is van het allergrootste belang op archeologisch gebied. De kloostergebouwen werden in de 13e eeuw achtereenvolgens heropgebouwd, en een abdijkapel, geïnspireerd op de Sainte-Chapelle, werd gebouwd door architect Pierre de Montreuil en vervolgens toegewijd aan de Maagd; het geheel werd aan het begin van de 19e eeuw afgebroken.

De invoering van de mauristische hervorming in 1630 maakte van de abdij een centrum van geleerdheid met een grote uitstraling. Maar de Revolutie legde de opheffing van alle abdijen op, en voor Saint-Germain-des-Prés kwam het einde op 13 februari 1792. De kerk werd al snel een salpeterfabriek en de eredienst werd er pas op 29 april 1803 hersteld. Sindsdien is de kerk uitsluitend parochiekerk. Tussen 1821 en 1854 werd de kerk, die tijdens de revolutionaire periode zwaar was beproefd, gerestaureerd door de architecten Étienne-Hippolyte Godde en Victor Baltard. Ze staat sinds de lijst van 1862 als monument historique geclassificeerd, en de overblijfselen van de abdij zijn ingeschreven bij besluit van 26 oktober 1953. De kerk Saint-Germain-des-Prés is de oudste van de grote Parijse kerken.

Het vierkant begrensd door de rue de l'Échaudé, rue Gozlin, rue Saint-Benoît en rue Jacob markeert de grenzen van het ommuurde terrein (enclos) van de abdij van Saint-Germain-des-Prés.