Le Marais

Le Marais is een Parijse wijk die het grootste deel van het 3e en 4e arrondissement van Parijs beslaat, op de rechteroever van de Seine. Net als de wijk Montmartre heeft Le Marais tegenwoordig geen precieze geografische grens: het is een “historische” Parijse wijk en geen “administratieve wijk”.

Le Marais was oorspronkelijk een moerassig gebied. In het noordelijke deel bevonden zich vanaf de 12e eeuw gronden van het feodale domein van religieuze orden, waaronder de Tempelorde en de abdij Saint-Martin-des-Champs, die zich er vestigden en in de loop der eeuwen de oude landbouwgronden van hun domein verkavelden. De versterkte muur van Karel V, gebouwd van 1356 tot 1358, bepaalde de grens in het noordoosten en oosten. In de 17e eeuw werd de wijk het favoriete verblijf van de adel en de rijke Parijse burgerij, die er stadspaleizen (hôtels particuliers) lieten bouwen, waarvan er veel bewaard zijn gebleven. Vanaf het midden van de 18e eeuw keerde de Parijse elite de wijk geleidelijk de rug toe ten gunste van de Faubourg Saint-Honoré en de Faubourg Saint-Germain, die dichter bij het hof van Versailles lagen en meer ruimte boden. De Franse Revolutie joeg de vermogende eigenaren definitief weg. De wijk werd vervolgens bewoond door ambachtslieden en arbeiders, die de oude hôtels betrokken en in de vroegere binnenplaatsen werkplaatsen bouwden.

De grote stadsvernieuwingswerken van Parijs in de 19e eeuw raakten de wijk nauwelijks, waardoor de smalle straten behouden bleven, al werden veel waardevolle gebouwen geleidelijk gesloopt. In de jaren zestig werd onder impuls van André Malraux een programma gestart om de wijk te beschermen en te behouden; die was toen vervallen en door de Parijzenaars verlaten. Dankzij de mooie gebouwen wordt de beschermde wijk nu bezocht door toeristen en is ze in trek bij de welgestelde klasse. In de 21e eeuw behoort het tot de meest gewilde en duurste wijken van Parijs. Er zijn veel musea gevestigd.

In de loop der jaren ontstonden er verschillende gemeenschappen: Asjkenazische joden aan het eind van de 19e eeuw, Chinezen na de Eerste Wereldoorlog, en lesbische vrouwen, homo's, biseksuelen en transgenders.

De wijk is bereikbaar met de metrostations Arts et Métiers, Chemin Vert, Filles du Calvaire, Hôtel de Ville, Rambuteau, Saint-Paul, Pont Marie, Saint-Sébastien - Froissart en Temple.