Steve McCurry. Immersion

Na Joel Meyerowitz wijdt Polka de tweede editie van Immersion aan Steve McCurry. Op het snijpunt van fototentoonstelling en film nodigt dit originele project uit om het universum van een fotograaf binnen te gaan en zijn werk beter te begrijpen. Want achter de beelden die de hele wereld over zijn gegaan, tekenen zich een blik, een methode en een grote veeleisendheid af. En een bepaalde visie op fotografie.

In september 2026 brachten Adélie de Ipanema, directrice van Polka, en producer en regisseur Florent Lacaze drie dagen door in Pennsylvania bij Steve McCurry. Ze volgden hem in zijn dagelijks leven, midden in zijn werkwereld, in zijn huis en tot in de straten van Philadelphia, om zo dicht mogelijk te vangen wat zijn blik voedt en zijn fotografisch schrijven vormt.

Vier films van vijftien minuten nemen ons mee achter de schermen van het werk van Steve McCurry. Van zijn studio, waar de foto's worden geselecteerd en samengevoegd tot een boek of een tentoonstelling, tot zijn enorme archiefruimte van bijna duizend vierkante meter onthullen ze de werkmethodes van de fotograaf, zijn verhouding tot beelden en de strengheid die elk van zijn keuzes leidt.

Dia's, afdrukken, publicaties en reisherinneringen vertellen het verhaal van een leven gewijd aan het doorreizen van de wereld en het fotograferen ervan. In Philadelphia volgt de camera hem door de straten. Steve McCurry observeert, wacht en ziet soms af van een opname. Hij drukt alleen op de sluiter wanneer er een band ontstaat met zijn onderwerp. Een manier om eraan te herinneren dat fotografie voor hem vooral een kwestie van ontmoeting is.

Op de muren van Polka gaan de afdrukken in resonantie met de films die tegelijkertijd op de schermen worden getoond. De beelden krijgen een andere dimensie in het licht van deze reeksen, die zo dicht mogelijk bij de fotograaf zijn gefilmd. De bezoeker ontdekt zo tegelijk een werk, de opbouw ervan en de blik die het draagt.

De route trekt door de gebieden die zijn werk hebben gevoed, van India, zijn land van het hart, via Pakistan tot de Verenigde Staten. Van Taj and Train, uit 1983, tot het portret van Sharbat Gula, het jonge Afghaanse meisje met de groene ogen dat de Mona Lisa van de fotografie werd, openbaart zich de samenhang van een oeuvre: de kracht van de kleur, de precisie van de compositie en de intensiteit van de gezichten.