Théa

THÉA neemt de voortrekkersrol op zich in een generatiegolf die even nonchalant als brutaal is, waarin de “kidz fucked up” de “new h4rdr0ck3rs” worden: een nieuw fenomeen dat alles op zijn pad omgooit. THÉA ontkent haar oude wonden niet.

Waarschijnlijk om nooit te vergeten dat het soms moeilijk was om zich te bevrijden van het juk van andermans blik en van de voortdurende stigmatisering.

Die stigmatisering kwetst, maar heeft haar wel in staat gesteld de liedjes te schrijven die zij “traanwinkels” noemt, zoals ze in een oud nummer zelf heeft verwoord. THÉA zoekt steeds naar poëzie in het gebied van het bizarre en in de onvoorspelbare energie van concerten.

Daar worden lichamen een politiek wapen van emancipatie en vrijheid. Net als het feest, zodra het een manier is om een nieuwe ruimte te scheppen die niet bestaat binnen de sociale norm.

THÉA bouwt haar parcours met de herinnering diep in het lichaam gegrift aan dat eerste, geïmproviseerde concert in een kraakpand in Montreuil, kort na de lockdown. Een daad van agitprop en overleving.

Inmiddels zegt ze zich “te mooi op het podium” te voelen, met het oneindige plezier van de interactie, gevoed door deze basis van intersectionaliteit. Voor haar heeft muziek niet de functie om te herstellen, integendeel: “muziek is geen ‘veilige plek’.

” Muziek is voor haar het ideale middel om haar onrust voort te zetten en haar brandende, koortsachtige verlangen naar voortdurend gevaar. Gevoelens en woede opschrijven die haar angst aanjagen.

Dit leven van een vrouw op de vlucht zit inderdaad vol dromen die even gevaarlijk als redding brengen. © Didier Varrod