Buster Keaton

Joseph Keaton Jr., bekend als Buster Keaton, was een Amerikaanse acteur, regisseur, scenarist, producent en stuntman. Hij werd geboren op 4 oktober 1895 in Piqua (Kansas) en overleed op 1 februari 1966 in Hollywood (Californië). Als beroemd komiek stond hij bekend om zijn flegma en hij heeft de Amerikaanse stomme film sterk getekend. Onder meer in contrast met Charlie Chaplin werd hij “de man die nooit lacht” genoemd. “Buster” is een algemene bijnaam (“maat”) die ook “waaghals” betekent.

Als kind was hij al een kindster in het vaudeville, waarin hij optrad in het rondreizende nummer van zijn familie. Als volwassene begon hij te werken met de onafhankelijke producent Joseph M. Schenck en de regisseur Edward F. Cline. Met hen maakte hij begin jaren twintig een reeks succesvolle komische kortfilms, zoals La Maison démontable (1920), Frigo fregoli (1921), Frigo déménageur (1922) en Frigo à l'Electric Hotel (1922). Daarna stapte hij over op langspeelfilms, zoals Sherlock Junior (1924), Le Mécano de la « General » (1926), Cadet d'eau douce (1928) en L'Opérateur (1928). Die films worden nog altijd zeer gewaardeerd. Le Mécano de la « General » is misschien zijn meest geprezen werk. Orson Welles noemde het “de grootste komedie ooit gemaakt […] en misschien wel de grootste film ooit gemaakt”.

Hij geldt als een van de belangrijkste referenties van de komedie en de burlesque, en Charlie Chaplin noemde hem vaak als zijn voorbeeld.

Keatons carrière kwam na 1928 in een dip toen hij tekende bij Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) en zijn artistieke onafhankelijkheid verloor. Zijn eerste vrouw vroeg de scheiding aan en hij raakte verslaafd aan alcohol. In 1933 werd hij door MGM ontslagen, waarmee een einde kwam aan zijn carrière op het hoogtepunt van de box-office. Zijn situatie verbeterde enigszins in de jaren veertig, na zijn huwelijk met Eleanor Norris (en), en hij werkte tot het einde van zijn leven als gerespecteerd komiek. In deze periode verscheen hij in Boulevard du crépuscule (1950) van Billy Wilder, in Les Feux de la rampe (1952) van Charlie Chaplin, in Film (1965) van Samuel Beckett en in diverse televisieprogramma's. In 1959 ontving hij een ere-Oscar.

Filmcriticus Roger Ebert schreef over de “buitengewone periode van Keaton van 1920 tot 1929”, waarin hij “zonder onderbreking werkte”, en noemde hem daardoor “de grootste acteur-regisseur in de geschiedenis van de film”. In 1996 plaatste het tijdschrift Entertainment Weekly Keaton op de zevende plaats van de grootste filmregisseurs, met de verklaring dat “zijn films lachsalvo's bieden tegenover een verbluffende fysieke inventiviteit en een ruimtelijke vastberadenheid die aan filosofische grootsheid grenst”. In 1999 rangschikte het American Film Institute hem als de 21e grootste mannelijke ster van de klassieke Hollywoodfilm.