Thủy Tiên Nguyễn: Quel mois sommes-nous, mon amour?

Vertrekkend van de weinig bekende beginjaren van Paris By Night, opgenomen in Parijs, bouwt Thủy Tiên Nguyễn een tentoonstelling op waarin beeldhouwkunst, beweging en herinnering met elkaar verweven zijn. Galerie Bao wordt het toneel van een opgeschorte geschiedenis, doorkruist door de verhalen van de Vietnamese diaspora en de hardnekkige cycli van herinnering.

Voor haar eerste solotentoonstelling in Galerie Bao in Parijs onderzoekt Thủy Tiên Nguyễn (geboren in 1993 in Hanoi) cultuur, de diaspora en entertainment. Ze deelt haar leven en werk tussen Hanoi en Frankfurt am Main en geeft de cultvariétéshow Paris By Night een nieuwe context, in lijn met haar kinetische verkenning van enscenering en herinnering.

Als vervolg op haar verkenning van beeldhouwkunst presenteert Thủy Tiên een reeks glazen monumenten die op gemotoriseerde sokkels zijn geplaatst. In dit nieuwe werk, ontworpen voor de ruimte van Galerie Bao, buigt ze zich over de eerste 21 afleveringen van de show, opgenomen in Parijs in de studio van Taratata.

Paris By Night heeft meer betekend dan alleen een televisieprogramma en nam een bijzondere plaats in de Vietnamese culturele geschiedenis in. Voor de diaspora (de Việt Kiều) fungeerde het als een plek van herinnering: het bewaarde muziekrepertoires, visuele esthetiek en culturele uitingen die na de val van Saigon in 1975 uit het openbare leven in Vietnam waren verdwenen. Voor het publiek dat in het land was gebleven, waar de show via informele netwerken en piraterij circuleerde, bood het in de jaren tachtig, negentig en het begin van de jaren 2000 een zeldzaam venster op de buitenwereld en een alternatieve culturele horizon.

Vóór de opkomst van de wereldwijde popcultuur via MTV en de overheersing van Vietnamese bewerkingen van populaire Chinese en internationale muziek vormde Paris By Night een gedeelde audiovisuele ruimte die publieken verbond die door geografie, politiek en historische ervaring waren gescheiden. Het ontbreken van precieze documentatie over deze opnameperiode geeft de architectuur van de coulissen en de verlichtingsmechanismen van Paris By Night een mythologische dimensie, waardoor de kunstenaar diep kan nadenken over leesbaarheid, ballingschap en de eindeloze mechanische cirkel van de geschiedenis.