Faut-il séparer l’homme de l’artiste ?

Kun je een werk nog blijven bewonderen wanneer de maker ervan beschuldigd, betrokken of veroordeeld is voor seksueel geweld? Wat moet je doen met de films van Roman Polanski, de liedjes van Bertrand Cantat, de geschriften van Céline of het werk van zoveel andere kunstenaars wier daden vandaag onze blik ter discussie stellen?

Met Faut-il séparer l’homme de l’artiste ? pakken regisseur Étienne Gaudillère en journaliste Giulia Foïs een van de meest geladen vragen van onze tijd aan. Dit hybride spectacle ontstaat in het kielzog van de omwentelingen veroorzaakt door , en combineert journalistiek onderzoek, documentair theater, persoonlijke verhalen, humor en collectieve reflectie. Aan de hand van feiten, cijfers, mediatiseerde zaken en persoonlijke vragen onderzoeken de artiesten de tegenstrijdigheden die onze samenlevingen doordrenken. Moet je het werk scheiden van zijn maker? Kan artistiek genie de ernst van begane daden verzachten? Hoe kijk je vandaag naar een cultureel erfgoed dat soms is opgebouwd in de schaduw van lang verzwegen geweld? Zoveel vragen vragen erom kant-en-klare antwoorden los te laten en de complexiteit van de werkelijkheid te aanvaarden.

Op het toneel beperkt Giulia Foïs zich niet tot haar expertise als journaliste en geëngageerde schrijfster: ze neemt deel aan het debat, confronteert feiten met verhalen en belichaamt haar eigen stem. Naast Étienne Gaudillère maakt ze van het toneel een ruimte waar journalistiek onderzoek en theater elkaar ontmoeten om een van de gevoeligste vragen van onze tijd te belichten.

In het Théâtre de la Concorde, in een maand gewijd aan moed, klinkt dit spectacle na met een essentiële vraag: hoeveel moed heb je nodig om anders te kijken naar de werken die we liefhebben, de lang gesmoorde stemmen te horen en onze zekerheden bereid te zijn te verschuiven? Tussen publiek debat en intieme ervaring herinnert Faut-il séparer l’homme de l’artiste ? eraan dat moed niet altijd betekent gelijk te hebben, maar soms bereid zijn te twijfelen aan wat we vanzelfsprekend achtten.