Lushe

in overeenstemming met Pulp Agency & 17 RECORDS Er zijn loopbanen die aan geen enkele bekende logica gehoorzamen. Lushe is niet opgegroeid met rap. Op zijn twintigste begint hij video's op TikTok te maken — een microfoon, een sample, een paar woorden erbij.

Geen berekening, geen strategie. Gewoon de vanzelfsprekendheid van een jongen die goed kan schrijven. Hij gaat van Rihanna naar Aznavour, of Le Temps est bon, tot hij zijn samples zelf maakt. De hype begint.

Tot een freestyle waarin hij zich een feat voorstelt met Big Flo & Oli, gelegd over de laatste seconden van een van hun nummers. De droom wordt werkelijkheid: de twee rappers uit Toulouse stellen voor het echt voor hem op te nemen.

Lushe is 21 jaar en heeft twee jaar rap achter de rug. Die jeugd is geen detail — ze vormt de kern van het personage. Hij is niet gevormd door een decennium op het podium en heeft de codes niet overgenomen voordat hij ging schrijven.

Hij komt met zijn obsessies ongeschonden: een jeugd deels doorgebracht in Rusland, een depressie die hij heeft doorgemaakt.

Dat alles vindt zijn weg in zijn teksten zonder tentoongesteld te worden — met de terughoudendheid van iemand die heeft geleerd onderscheid te maken tussen wat je zegt en wat je zingt. Zijn rap is boom bap, klassiek in de vorm, eigenzinnig in de inhoud.

Zonder het te zoeken geldt Lushe als een van de voortrekkers van een krachtige comeback van de klassieke rap, een genre waarvan men dacht dat het op sterven na dood was en dat nu een nieuwe jeugd beleeft.

Montmartre — zijn bekendste nummer — vertelt eenvoudig een waargebeurd verhaal: twee geliefden bovenop een heuvel, een ik hou van je dat voor het eerst wordt uitgesproken, en een brief aan zijn partner om haar te herhalen dat ze sterk is en er niet aan mag twijfelen.

Er zit in dit nummer een tederheid, een oprechtheid die raakt zonder te willen raken. Misschien verklaart dat alles wat daarna volgde.

000 maandelijkse luisteraars op Spotify, rondt hij een Franse tournee af die volledig uitverkocht was en vult hij de Maroquinerie in minder dan vierentwintig uur voor zijn eerste soloconcert.