Notre-Dames de Paris

Gepresenteerd door Le Théâtre de l'épée de bois

Deze bewerking van Notre-Dame de Paris speelt zich af in een wereld zonder precieze tijdsperiode, maar die iedereen herkent.

De kathedraal is geen star monument meer; ze wordt een lichaam van metaal, een verticaal bastion, een stenen theater waarin alles verpletterd wordt wat de mensheid aan onherstelbaars heeft: de ellende, de eenzaamheid, het verlangen, de macht.

Er is hier geen historische reconstructie.

Geen folklore, geen kant, geen “romantische zigeunerin”. Alleen mannen en vrouwen die in een samenleving geworpen zijn die hen verslindt.

Esmeralda is geen muze. Ze is een overlevende.

Quasimodo is geen zuivere ziel. Hij is een stilte.

Frollo is geen monster. Hij is een gebroken man.

Phoebus is geen held. Hij is een leegte.

Clopin is geen koning. Hij is een ellendeling.

Elk personage vecht om te bestaan in een wereld waarin schoonheid, moraal en rechtvaardigheid niet meer zijn dan maskers.

Het stuk concentreert zich op zes hoofdfiguren (Esmeralda, Frollo, Phoebus, Quasimodo, Clopin, Gringoire), ontdaan van alles wat overbodig is, en volgt hun onafwendbare val. De liefde wordt een straf.

Het geloof, een onderdrukte drift.

De rechtspraak, een theater van executie.

De tekst put uit de adem van Hugo, zijn woede, zijn visioenen, zijn geweld, maar is volledig herschreven. Het is een lyrische en brutale taal, doorweven met metaforen en verstikkende stiltes.

De stijl laat zich inspireren door het hedendaagse Europese theater: toonbreuken, plotselinge invallen van realisme, aanspraken tot het publiek, belichaamde stiltes, heftige klank- of lichtkaders, naar het voorbeeld van een theater zoals dat van Ostermeier.

In het hart van de voorstelling is verlangen politiek.

Liefhebben betekent hier je lichaam inzetten in een samenleving die de armen ontkent, vrouwen minacht en afwijkers belachelijk maakt. Het is geen geseksualiseerde Esmeralda die men zal zien, maar een jonge bedelares, schuldig omdat ze gedanst heeft, overgeleverd aan de grillen van een priester in crisis, van een ijskoude soldaat en van een blind volk.