Duke Ellington.

Edward Kennedy Ellington, bekend als Duke Ellington, geboren op 29 april 1899 in Washington (district Columbia) en overleden op 24 mei 1974 in New York, was een Amerikaans pianist, componist van jazz, musicals en hedendaagse muziek, en jazzbandleider.

Zijn bigband behoort tot de meest gerenommeerde uit de geschiedenis van de jazz, naast die van Count Basie, Cab Calloway, Tommy Dorsey, Benny Goodman, Glenn Miller, Artie Shaw, Stan Kenton en Woody Herman. Die orkesten telden musici die soms, net als hijzelf, worden beschouwd als meesters van deze muziek en als virtuozen op hun instrument. Enkelen van hen bleven decennia in zijn orkest. Sommigen waren al opmerkelijk op eigen kracht, maar vooral Ellington was het die hen transformeerde. Hij componeerde vaak specifiek voor bepaalde musici, rekening houdend met hun sterke punten, zoals Prelude to a Kiss of Jeep's Blues voor Johnny Hodges, Concerto for Cootie (“Do Nothing Till You Hear from Me”) voor Cootie Williams en The Mooche voor Joe Nanton. Hij nam ook stukken op die door leden van zijn orkest waren gecomponeerd, zoals Caravan en Perdido van Juan Tizol. Na 1941 werkte hij regelmatig samen met de componist en arrangeur Billy Strayhorn, die hij zijn “alter ego” noemde.

Duke Ellington behoort tot de belangrijkste componisten van de Amerikaanse populaire muziek, naast Irving Berlin, Cole Porter, Harold Arlen, George Gershwin, Richard Rodgers, Jerome Kern, Hoagy Carmichael, Oscar Hammerstein II, Burt Bacharach, Stephen Sondheim, Jule Styne, Jimmy Van Heusen, enzovoort. Zijn bijdrage aan de muziek is bekroond met talrijke internationale onderscheidingen. Meerdere van zijn nummers maken deel uit van het Grand répertoire américain de la chanson of zijn standards in de jazz geworden.

Duke Ellington is een van de beroemdste Afro-Amerikaanse persoonlijkheden van de twintigste eeuw. Hij nam op voor een groot aantal Amerikaanse platenmaatschappijen en speelde in verschillende films. Met zijn orkest maakte hij vanaf de oprichting in 1923 tot aan zijn dood in 1974 regelmatig tournees door Amerika, Europa, Afrika en Azië.

Hij was ook een steunpilaar van de burgerrechtenbeweging voor Afro-Amerikanen en een woordvoerder van hun sociaal-politieke positie.