La Belle et La Bête

“Met deze verschuiving van het perspectief willen we Belle bevrijden van de blik die op haar is gericht, en haar macht teruggeven: die van een vrouw die, nadat ze geobjectiveerd is, subject wordt.” Anne-Cécile Vandalem Geboren in 1937 is Philip Glass, samen met Steve Reich en Terry Riley, een van de pioniers van de minimalistische muziek, een artistieke stroming die aan het begin van de jaren zestig in de Verenigde Staten ontstond. Hij wijst elke esthetische of stilistische indeling af, verkent talloze genres en betreurt het onderscheid tussen zogenaamde “ernstige” muziek en populaire muziek. Maar – en ondanks alle conventies die hem bepalen – heeft Philip Glass niet afgezien van het schrijven van opera. Zo creëert hij in 1976 Einstein on the Beach op het Festival d’Avignon. Dit is de vrucht van een nauwe samenwerking met regisseur Bob Wilson; deze opera breekt met de traditie door de normen van vertelling en compositie op de kop te zetten.

Met een cyclus van drie werken als uitgangspunt kiest de componist de scenario’s van Jean Cocteau als libretto’s wanneer hij zijn nieuwe trilogie begint. En op 4 juni 1994 woont het publiek in het théâtre de la Maestranza in Sevilla een bewerking van La Belle et la Bête bij in een nog nooit eerder vertoonde vorm: een opera-cinema. Van de oorspronkelijke partituur van Georges Auric blijft niets over. Philip Glass heeft namelijk besloten zijn eigen compositie te synchroniseren met de film van Jean Cocteau, zodat de gezongen tekst tijdens de projectie synchroon loopt met de lippen van de acteurs! Door zich op zijn beurt dit sprookje toe te eigenen, eerst een film en daarna een opera, zal regisseur Anne-Cécile Vandalem het werk in het algemeen en het personage van Belle in het bijzonder ongetwijfeld opnieuw in vraag stellen. Vanaf nu wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van de heldin. Dankzij de camera ontwikkelt Anne-Cécile Vandalem op het toneel een opstelling die een kritische blik biedt op de geschiedenis van film en literatuur.